در حالی كه لیگ برتر بدمینتون روندی رو به رشد دارد محدودیت برنامههای بینالمللی ملیپوشان به یكی از دغدغههای اصلی این رشته تبدیل شده است.
به گزارش رادیوورزش، بدمینتون ایران در سالهای اخیر فراز و فرودهای مختلفی را تجربه كرده است ولی آنچه در فصل گذشته بیش از هر موضوع دیگری جلب توجه كرد شكاف آشكار میان فعالیتهای باشگاهی و عملكرد بخش ملی این رشته بود. از یك سو لیگ برتر بدمینتون با رقابت نزدیك تیمها، حضور حامیان مالی و افزایش انگیزه بازیكنان به یكی از جذابترین دورههای خود رسید و از سوی دیگر تیم ملی و ملیپوشان این رشته با كمبود برنامههای بینالمللی، بلاتكلیفی و نبود چشمانداز مشخص مواجه شدند.
نگاهی به وضعیت فعلی ملیپوشان نشان میدهد كه بخش مهمی از سرمایه انسانی بدمینتون كشور در شرایطی قرار گرفته كه نه تنها فرصت كافی برای حضور در مسابقات معتبر بینالمللی در اختیار ندارد بلكه از نظر برنامهریزی نیز با ابهامهای فراوانی روبهرو است. ورزشكارانی كه سالها برای رسیدن به سطح اول بدمینتون كشور تلاش كردهاند اكنون با تقویمی مواجه هستند كه در آن خبری از اعزامهای مستمر، تورنمنتهای رنكینگدار و مسابقات تداركاتی نیست.
بهای سنگین دوری از رقابتهای بینالمللی
در ورزش حرفهای حفظ آمادگی و ارتقای سطح فنی تنها از طریق تمرینات روزمره امكانپذیر نیست. بازیكن زمانی پیشرفت میكند كه در فضای رقابتی قرار بگیرد، با حریفان متنوع روبهرو شود و تجربه مسابقات بینالمللی را به دست آورد. در چنین شرایطی فاصله طولانی میان اعزامها میتواند نه تنها موجب افت فنی ورزشكاران شود بلكه بر جایگاه آنان در ردهبندیهای جهانی نیز تأثیر منفی بگذارد. این مسئله برای رشتهای مانند بدمینتون كه رنكینگ بینالمللی نقش تعیینكنندهای در حضور در رویدادهای مهم دارد اهمیت دوچندان پیدا میكند.
از سوی دیگر نحوه برگزاری برخی رقابتهای انتخابی نیز پرسشهای متعددی را در میان اهالی این رشته ایجاد كرده است. انتخابی تیم ملی باید فرآیندی دقیق، كارشناسیشده و مبتنی بر ارزیابی همهجانبه عملكرد بازیكنان باشد اما زمانی كه تعداد زیادی از مدعیان در بازه زمانی محدود و فشرده به مصاف یكدیگر میروند این نگرانی به وجود میآید كه آیا واقعاً بهترین نفرات انتخاب شدهاند یا صرفاً روندی اداری برای تعیین نمایندگان طی شده است.
باشگاهها جلوتر از فدراسیون
این در حالی است كه فضای باشگاهی بدمینتون كشور تصویری متفاوت ارائه میدهد. رقابت نزدیك تیمهای مدعی، افزایش كیفیت مسابقات، حضور بازیكنان مطرح و استقبال بیشتر حامیان مالی نشان میدهد كه ظرفیت رشد در این رشته وجود دارد. باشگاهها در سالهای اخیر نقش مهمی در حفظ پویایی بدمینتون ایفا كردهاند و بسیاری از هزینههای مربوط به جذب بازیكن، برگزاری اردوها و آمادهسازی ورزشكاران را بر عهده گرفتهاند. نتیجه این سرمایهگذاری نیز شكلگیری لیگی رقابتی و افزایش انگیزه در میان ورزشكاران بوده است.
با این وجود توسعه یك رشته ورزشی تنها بر دوش باشگاهها نیست. فدراسیونها به عنوان متولیان اصلی هر رشته وظیفه دارند مسیر رشد ورزشكاران را از سطح داخلی به عرصه بینالمللی هموار كنند. فراهم كردن فرصت حضور در مسابقات خارجی، برگزاری اردوهای مشترك، ایجاد تعامل با كشورهای صاحب سبك و برنامهریزی بلندمدت برای رویدادهای مهم از جمله وظایفی است كه نمیتوان از آن چشمپوشی كرد.
استعدادها در دوراهی ماندن و رفتن
اكنون یكی از مهمترین دغدغههای جامعه بدمینتون ایران این است كه فاصله میان موفقیتهای باشگاهی و برنامههای ملی روزبهروز بیشتر نشود. اگر روند فعلی ادامه پیدا كند این احتمال وجود دارد كه بازیكنان مستعد و نسل جدید بدمینتون انگیزه خود را برای ادامه مسیر از دست بدهند. موضوعی كه میتواند در سالهای آینده به كاهش كیفیت فنی تیمهای ملی منجر شود.
بدمینتون ایران امروز بیش از هر زمان دیگری به یك نقشه راه روشن نیاز دارد. برنامهای كه در آن اهداف كوتاهمدت و بلندمدت مشخص باشد و ورزشكاران بدانند برای رسیدن به رقابتهای بزرگ آسیایی و جهانی چه مسیری را باید طی كنند. ظرفیتهای موجود در لیگ و باشگاهها نشان میدهد كه بدمینتون كشور از نظر منابع انسانی و فنی توان پیشرفت را دارد ولی تحقق این ظرفیتها بدون مدیریت فعال، برنامهریزی مستمر و توجه جدی به تیمهای ملی ممكن نخواهد بود.
