آرش اسدی، گزارشگر و مجری با بیش از یك دهه تجربه در رادیو و تلویزیون، از نخستین روزهای استودیوهای رادیویی تا حضور در قاب تلویزیون و اجرای برنامههای تحلیلی و ورزشی، داستان پیوندی عاشقانه با فوتبال و مخاطبان خود را روایت میكند
به گزارش روابط عمومی رادیو ورزش؛ در ادامه گفتوگو با آرش اسدی را میخوانید.
چطور شد كه آرش اسدی تصمیم گرفت بهسمت دنیای گزارشگری فوتبال بیاید؟
حدود یك دهه است كه بهصورت رسمی فعالیت رسمی خود را در عرصه گزارشگری فوتبال آغاز كردهام. این مسیر، سفری بود كه با عشق و علاقه شروع شد و با توكل به خداوند و حمایت استادان بزرگوارم به ثمر نشست. نقطه عطف این سفر، سال 1395 بود؛ آن زمان، جرقه كار را در سكوهای اینترنتی زدم، اما ورودم به دنیای حرفهای و رسمی، در سال 1396 و با برنامه «میخواهم گزارشگر شوم» در شبكه رادیویی ورزش رقم خورد.
پس با این تعریف آن دوره برایتان حكم دانشگاه را داشت؟
بله، آن دوره برای من حكم دانشگاه عملی را داشت. تحتنظر استاد عزیزم، مرحوم مسعود اسكویی، كه یادوخاطرهاش همیشه با ماست و استادان ارجمندم، خسرو والیزاده و منصوریان، طی كردن راه را آموختم. خوشبختانه با استقبال و پذیرش بهعنوان نفر اول، وارد شبكه رادیویی ورزش شدم و از همان سال، خدا را شاكرم كه توانستم بهصورت حرفهای و مستمر، اجرای گزارش مسابقات فوتبال را در مدت زمان مشخص آغاز كنم و این افتخار تا به امروز ادامه دارد.
و «از فوتبال چه خبر» مهمترین برنامه ورزشیتان در رادیو است.
دقیقاً. یكی از مهمترین بخشهای زندگی حرفهای من، اجرای برنامه «از فوتبال چه خبر» در رادیو ورزش است. این برنامه كاملاً تخصصی و فوتبالی است و بهصورت یك هفته در میان، هر روز از ساعت 16:00 تا 17:00 تقدیم مخاطبان میشود. مدیریت این یك ساعت پرفشار، مملو از هیجان است، چراكه میدانیم شنوندگان ما با انتظارات بالایی پای گیرندهها نشستهاند؛ انتظاری برای دریافت دقیقترین، بهروزترین و تحلیلیترین اخبار فوتبال ایران و جهان. تعامل مستقیم با مردم ازطریق پیامكها و تماسهای تلفنی، یكی از لذتبخشترین بخشهای كار است. گاهی انتقادی سازنده مطرح میشود و گاهی هم لطف و محبت بیحدوحصری از سوی شنوندگان سرازیر میشود.
جالب اینجاست كه زیبایی این تقابل، در همین دوگانگی نهفته است؛ در هر دو طیف طرفداران تیمهای آبی و قرمز، همزمان متهم به طرفداری از تیم مقابل میشوم! این نشان میدهد كه در انتقال اخبار، سعیمان بر بیطرفی كامل بوده است، اما در پاسخ به هر دو گروه، یك اصل را با افتخار تكرار میكنم: عشق ما فقط و فقط ایران است و بس.
اگر بخواهید از هیجان لحظه بگویید، از چه گزارشهایی خواهید گفت كه در خاطرهها میمانند؟
علاوهبر اجرای برنامههای تحلیلی، گزارش مستقیم مسابقات پرهیجان فوتبال داخلی و اروپایی، همیشه قلب تپنده كار من در رادیو بوده است. گزارشگری فوتبال، یعنی قرار گرفتن در مركز طوفان هیجان؛ جایی كه باید در كسری از ثانیه، موقعیت، احساس و جریان بازی را به بهترین شكل به شنونده منتقل كنی. به جرئت میتوانم بگویم كه جذابترین گزارشی كه تا به امروز انجام دادهام، شهرآورد(دربی) بزرگ پایتخت سال گذشته در ورزشگاه آزادی بود. آن فضا، آن شور، آن انرژی بیپایان تماشاگران و تلفیق همه اینها با نیاز به انتقال دقیق اتفاقات زمین، فرصتی بود كه هر گزارشگری آرزوی آن را دارد. گزارش آن مسابقه، یك جشن تمامعیار برای من بود.
از قرار در تلویزیون هم دستی بر آتش دارید. از برنامه تلویزیونیتان برایمان بگویید.
در كنار رادیو كه خانه اصلی من است، حدود سه سالی است كه مهمان منازل مردم در ساعات ابتدایی صبح شدهام. با برنامه «سلام تهران» از شبكه تهران، هر روز صبحانه خبری و ورزشی مردم را تأمین میكنم. در این برنامه، دامنه فعالیت من گستردهتر میشود؛ من هم مجری بخش ورزشی هستم، هم بخش خبری را پیش میبرم و هم افتخار گفتوگو با مهمانان ویژه در بخش میزگرد را دارم. این تنوع، بهخصوص بخش گفتوگو، برای من بسیار جذاب است.
اجرای برنامه فوتبالی برایتان با چه تجربه ای همراه است؟
درمجموع اجرای برنامه را، بهویژه اگر رنگوبوی فوتبالی داشته باشد، عاشقانه دوست دارم. دلیل اصلی این علاقه این است كه من روزگاری خود، یك شنونده و بیننده حرفهای رادیو و تلویزیون بودم؛ یك تماشاچی دقیق كه سؤالات زیادی در ذهنش شكل میگرفت. این تجربه شخصی به من كمك میكند تا دقیقاً بفهمم در لحظه حساس یك بازی یا در جریان یك تحلیل، چه سؤالی ممكن است در ذهن مخاطب نقش ببندد. علاوهبر این، سابقه حرفهای بازی فوتبال در سالهای گذشته، درك من از تاكتیكها، فضاگیریها و فشارهای روحی بازیكنان را بسیار بالا برده و این در زمان گزارش، امتیاز بزرگی محسوب میشود. همیشه سعی میكنم تمام آن سؤالات سربرآورده از ذهن مخاطب حرفهای را از مهمانانم بپرسم.
اگر بخواهید از یك برنامه نام ببرید كه جایگاهی ویژه برایتان دارد، كدام را خواهید گفت؟
یكی از برنامههایی كه در حافظه كاری من جایگاهی ویژه دارد، «ورزشگاه» شبكه تهران است. آن برنامه فضای خاصی داشت و من عاشق اجرای آن بودم. امیدوارم هرچه زودتر شاهد بازپخش و شروع مجدد این برنامه باشم و مجدداً این افتخار را داشته باشم كه اجرای آن را بر عهده بگیرم.
درنهایت، چه در حال گزارش یك بازی پرگل باشم، چه در حال اجرای یك برنامه تحلیلی، یا حتی در حال اجرای یك برنامه صبحگاهی، هدف اصلی من این است كه شور و اشتیاق سالم ورزشی را بهدرستی منعكس كنم و لحظهای خاطرهانگیز برای مخاطب بسازم. ممنونم كه سالهاست شنونده صدا و بیننده من هستید.
