صدای جمهوری اسلامی ایران
display result search

سه شنبه ها از ساعت 09:00 به مدت 55دقیقه

گفتگوی چند رسانه ای مهدی شفیع رعیت ملی پوش بوکس کشور و علت کنارگیری وی از تمرینات تیم ملّی

جای جای سرزمین اسلامی سرشار از استعدادهای ناب در رشته های مختلف ورزشی است که همیشه در مقاطع مختلف زمانی در میدانهای ورزشی خوش درخشیده اند و نام ایران را بلندآوازه کرده اند. اما گاهی غفلت و یا بی توجهی به این ورزشکاران بی ادعا، باعث بازماندن این استعدادهای ناب به جایگاه واقعی شان شده تا نتوانند با انگیزه لازم به حیات ورزشی خود ادامه دهند.
امروز به سراغ یکی از این استعدادها در رشته ورزشی بوکس رفته این و از فراز و فرود دوره ورزشی این نوجوان ورزشکار گزارشی تهیه کرده ایم. او کسی نیست جز مهدی شفیع رغیت که در عین شایستگی از تیم ملی بوکس خط خورد. مصاحبه های که در ذیل می شنوید ماحصل این گفت و گو است.
- چه شد وارد رشته ورزشی بوکس شدید؟
- من 13 سالم بود که برای اولین بار فیلم راکی رو دیدم و روی من بسیار تاثیر گذاشت و علاقمند به رشته ورزشی مشت زنی شدم. بعد از ثبت نام در باشگاه دیدم استعداد خیلی خوبی در این رشته دارم . بعد با مربی خودم آقای حیدری آشنا شدم و باعث تشویق بیشتر من برای ادامه این رشته شد. این طور شد که از سال 1383 وارد این رشته شدم .
- اولین باشگاه شما کجا بود؟
- من اولین استارت را از باشگاه پناهی واقع در میدان خراسان زدم و درست یک سال بعد در رده نوجوانان وارد مسابقات قهرمانی استان تهران شدم. با موفقیت های نسبی که داشتم وارد رقابتهای کشوری شدم و در مسابقات کشوری رودهن و کرمان مقام بدست آوردم. در مسابقات جوانان زاهدان در سال 1384 شرکت کردم و در آن رقابتها هم اول شدم و این نقطه شروع فعالیت حرفه ای من در این رشته بود. چند سال بعد با تمرینات مستمر وارد تیم ملی برگسالان شدم و در انتخابی تیم ملی که در چالوس برگزار شد شرکت کردم و انتخاب شدم.
- چه سالی وارد تیم ملی بزرگسالان شدید؟
- دقیقا سال 1387 بود. یادم هست که سرمربی آن دوران آقای اصغر کاظمی بودند که در زندگی ورزشی من بسیار تاثیر گذار بود که امیدوارم هر جا هستند سلامت باشند. بعد از آن در مجموعه ورزشی انقلاب که محل کمپ تیم ملی بود تمرینات ما در وزن 60 کیلو شروع شد و با حضور در چند مسابقه برون مرزی از جمله ترکیه و مجارستان، این فعالیتها به مدت 5 سال ادامه داشت. اما بعد از 5 سال که پیراهن تیم ملی را برتن داشتم به خاطر مشکلات مالی از اردوی تیم ملی کنار رفتم.
- مشکل مالی برای خرید یک دست کش مشت زنی؟
- فقط موضوع خرید دست کش نبود. یک ورزشکار حرفه ای باید حرفه ای هم زندگی کند و زندگی حرفه ای هزینه دارد. از تغذیه خوب گرفته تا استفاده از مکمل های ورزشی . وقتی روی یک ورزشکار از دوران نوجوانی سرمایه گذاری می شود و پله پله تا مراحل بالای قهرمانی پیش می رود باید از نظر مالی حمایت شود تا بی انگیزگی مانع ادامه راه او نشود.
- حقوق ماهیانه شما چقدر بود؟
- نزدیک به 200 هزار تومن که بسیار ناچیز بود. یعنی ملی پوشی که از شهرستان برای ادامه ورزش به تهران میآمد، با این دریافتی قطعا با چالشهای بزرگی روبرو می شد. اینطور بگویم که از مشکلات اسکان بچه ها تا تهیه وسایل ابتدایی تمرین همه و همه با خود بوکسورها بود و فقط نام ملی پوش بودن را یدک می کشیدیم. این وضعیت فقط مختص من نبود و بچه های دیگر هم کما بیش دچار این وضعیت بودند. شاید باورتان نشود. اما 10 نفر ورزشکار داخل خوابگاه نصرت بودیم. این ازدحام برای همه ورزشکارها مشکلات زیادی را ایجاد می کرد. اما این علاقه و انگیزه شخصی بود که ما را برای ادامه راه مصمم می کرد.
- الان با بچه های قدیم در ارتباط هستی؟
- بله. با چند تا از دوستان قدیمی هنوز در ارتباطیم. اوضاع تغییر چندانی نکرده. خوابگاه بچه ها به داخل ورزشگاه شهید شیرودی منتقل شده و داخل کانکس می خوابند. غذایی که به آنها می دهند کاملا سلیقه ای ست. یک روز قیمه، یک روز قرمه سبزی. شاید یک ورزشکار بخواهد وزن کم کند. شاید یکی از بچه ها نسبت به یک غذا حساسیت داشته باشد. متاسفانه تغذیه نه بر اساس معیارهای حرفه ای، که کاملا سلیقه ای به بچه ها داده می شود.
زمانی که من در تیم ملی بودم وضعیت خیلی بهتر بود. مثلا در مجموعه ورزشی انقلاب سلف سرویس بود و غذایی که متناسب با رژیم غذایی او بود را می خورد. اما الان نسبت به قبل خیلی شرایط بدتر شده.
- از نظر مربی چطور؟
از نظر مربی آن زمان خوب نبود، الان هم خوب نیست. از زمانی که به یاد دارم مربی گری فقط در اختیار چند نفر خاص بود و الان هم همان باند روی کارهستند. متاسفانه علم لازم را هم برای ترقی این رشته نداشتند. سالهاست که ورزش بوکس از این معظل رنج می برد. کشورهایی مثل قزاقستان، اوکراین و یا روسیه مهد این رشته ورزشی هستند و خیلی خوب می شد اگر از این کشورها مربی می آوردند. اما عرض کردم هیچ وقت این اتفاق نیفتاد. اگر هم بطور موردی مربی آوردند( مثل آقای خیمِنِز از کشور کوبا که حدود یکسال مربی گری کرد)، پیش از اتمام قراردادش عذر او را می خواستند. یا مربی اوکراینی که در کمتر از 6 ماه او را هم رد کردند. تازه این مربی ها درجه یک نبودند. بلکه مربی سه و چهار آن کشور بودند که برای اینکه هزینه کمتری بکنند، آنها را آورده بودند. اما من باز اعتقاد دارم از مربی های خودمان یک سرو گردن بالاتر بودند.
- در همان مدت کوتاه که مربی خارجی آمده بود شما شاهد تغییری بودید؟
- اصلا شک نکنید. در همان مدتی که مربی اوکراینی را آوردند، مربی گری نوجوانان را به او سپردند که با تمرینات اصولی و زیربنایی، بوکسورهای خیلی خوبی را تربیت کرد. مثل آرمین امجدیان و سپهوندی و چند بوکسور دیگر که الان من حضور ذهن ندارم.
- به نظر شما مشکل ورزش بوکس الان فقط مربی است؟
- صد درصد همین طور است. بی پرده بگویم ما علم این رشته را در کشور نداریم. باید از کشورهای صاحب سبک و مهد آن هزینه کنند و در بلند مدت نتیجه آنرا ببینند.
- آینده بوکس را چطور می بینید؟
- با این برنامه ریزی و با این طرز تفکر، آینده ای برای آن نمی بینم. چهره های زیادی را می شناسم که سالهای زیادی را در تیم ملی کار کردند. آقای فروتن و مثل آقای سپهوند که همه با قهر و سرخوردگی از این رشته کنار رفتند. سال 1388 آقای سپهوند بعد از حدود 14 سال فعالیت حرفه ای وقتی از این رشته بیرون رفت ازیکی از مسئولان وقت خواهش کرد که به او نامه بدهند تا بتواند حداقل در یک جایی مشغول کار شود که در پاسخ به او گفتند فدراسیون بوکس بنگاه کاریابی نیست که همین حرف تیتر آن روز برخی روزنامه های ورزشی شد. من خودم آن زمان عضو تیم ملی بودم که این تیتر خیلی خبر ساز شد. همه این اتفاقات باعث دلسردی من و امثال من بود.
- پس شما معتقدید که بوکس ما اصلا در حد حرفه ای نیست. حتی آنهایی که در سطح جهانی مقام می آورند!
علی رغم اینکه بچه های بسیار مستعدی داریم اما چون نگاه فدراسیون نگاهی حرفه ای نیست، آنطور که شایسته است بچه ها نمی توانند پیشرفت کنند. ورزش حرفه ای یعنی شغل یک ورزشکار که بواسطه آن هم تامین مالی می شود و هم برای کشورش افتخار آفرینی می کند. اما این طرز تفکر هنوز در بسیاری از رشته های ورزشی جا نیفتاده است.

- اگر به دوران نوجوانی برگردید باز هم به سراغ بوکس میروید؟
- بله. باز هم همین رشته را انتخاب می کنم.
- هنوز هم تمرین می کنید؟
- البته. روزی حداقل دو ساعت تمرین حرفه ای انجام می دهم. در اوج آمادگی هم هستم . اما ورزشکاران زیادی مثل من بدلیل اینکه نگاه حرفه ای به این ورزش نیست، از گردونه ورزش حرفه ای حذف شده اند و متاسفانه هر چه زمان می گذرد فرصتهای بیشتری را از دست می دهیم.
- پیشنهادی از کشورهای دیگری داشتید؟
- بله. کشور سوییس برای تستهای لازم ورزشی از من دعوت بعمل آورد. اما به دلیل هزینه های بالای سفر و مشغله های زیادی که با آنها دست به گریبان بودم، موفق به انجام این کار نشدم.
اما خیلی از بچه ها در کشورهای دیگر مشغول ورزش هستند. مثل عمران اکبری و عباس فیض آبادی در انگلیس، شهریار ویسی در دانمارک ، حسین بیگی در آلمان و خیلی های دیگر که بدلیل همین بی برنامه گی به کشورهای دیگر رفته اند وبرای آن کشورها افتخار آفرینی می کنند.
- دوستان تمرینی شما الان چه کسانی هستند؟
- آقای مجید رضایی هستند که بعنوان مربی بدن ساز تمرینات حرفه ای می دهد.
- غیر از بوکس چه فعالیتهای جانبی دارید؟
بیشتر کوهنوردی . برای حفظ آمادگی جسمانی و حفظ روحیه.
- و اما سخن پایانی.
جا دارد از مربیان خودم آقایان حسن حیدری و مجید رضایی که در این سالها باعث دلگرمی من بودند صمیمانه تقدیر و تشکر کنم.
- ما هم از شما ممنونیم که این وقت را در اختیار ما قرار دادید و برای شما و سایر ملی پوشان آرزوی موفقیت داریم.

مرتبط با این