جمشید خیرآبادی، مربی كشتی فرنگی، در گفت‌وگو با برنامه «صدای ورزش» درباره ارزیابی عملكرد فرنگی‌كاران ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا گفت: تیم ایران در شش وزن به دو مدال طلا و یك مدال برنز رسید و اگرچه از نظر آماری می‌توانست مدال‌های بیشتری بگیرد، اما ارزیابی این عملكرد باید با نگاه المپیكی و در چارچوب برنامه‌ریزی بلندمدت انجام شود.
به گزارش رادیو ورزش؛ جمشید خیرآبادی با اشاره به عملكرد تیم ملی كشتی فرنگی ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا، سه مدال كسب‌شده در شش وزن را از نظر آماری كمتر از انتظار دانست، اما تأكید كرد كه استفاده نكردن از برخی نفرات اصلی با نگاه به برنامه بلندمدت المپیك، تصمیمی قابل دفاع بوده و عملكرد علیرضا عبدولی در وزن 77 كیلوگرم نیز نشانه‌های امیدبخشی برای آینده این وزن نشان داده است.
خیرآبادی با اشاره به جایگاه بازی‌های آسیایی در ورزش قاره، گفت نمی‌توان انتظار داشت یك تیم در همه مسابقات سال در اوج آمادگی قرار داشته باشد و تمام مدال‌ها را به دست آورد. به گفته او، برای موفقیت در المپیك، گاهی لازم است بخشی از مسابقات جهانی و قاره‌ای در خدمت برنامه چهار ساله قرار گیرد و تیم برای همه رویدادها با یك تركیب و سطح آمادگی ثابت وارد نشود.
این مربی كشتی فرنگی درباره جایگاه ایران در بخش مدالی كشتی فرنگی ناگویا گفت تیم كشورمان پس از ژاپن در رده دوم قرار گرفت. به گفته او، ژاپن با پنج مدال شامل دو طلا، دو نقره و یك برنز در صدر قرار گرفت؛ خیرآبادی در عین حال تأكید كرد كه از روز نخست انتظار خود را كسب دو مدال طلا و دو مدال نقره برای ایران عنوان كرده بود، اما در نهایت یك مدال كمتر به دست آمد و رنگ یكی از مدال‌ها نیز تغییر كرد.
خیرآبادی درباره تركیب اعزامی ایران به ناگویا نیز گفت تیم كشورمان از نفرات اصلی در همه اوزان استفاده نكرد و اگر نفراتی مانند هادی ساروی در 97 كیلوگرم و سعید اسماعیلی در 67 كیلوگرم در تركیب بودند، ظرفیت كسب مدال طلا بیشتر می‌شد. او همچنین از «علیرضا مهمدی» در وزن 87 كیلوگرم به عنوان گزینه دیگری نام برد و گفت با استفاده از این نفرات، تعداد طلاهای ایران می‌توانست افزایش پیدا كند. كارشناس برنامه نیز در این بخش سعید اسماعیلی را از نظر فنی بسیار برجسته توصیف كرد.
خیرآبادی با اشاره به تجربه حضور خود در كادر فنی بازی‌های آسیایی گوانگجو 2010 گفت ایران در آن دوره چهار مدال طلا در كشتی فرنگی به دست آورد و از نظر او، در ناگویا نیز با تركیب كامل‌تر امكان تكرار چنین عملكردی وجود داشت. او در عین حال تصمیم حسن رنگرز برای نگاه بلندمدت و استفاده از دیدگاه كارشناسان در تركیب تیم را تصمیمی كارشناسی و قابل دفاع دانست.
در ارزیابی وزن به وزن، خیرآبادی عملكرد علیرضا عبدولی در 77 كیلوگرم را قابل توجه دانست و گفت انتخاب این كشتی‌گیر برای این رقابت‌ها می‌تواند برای آینده این وزن المپیكی امیدواركننده باشد. او تأكید كرد وزن 77 كیلوگرم از اوزان مهم تیم است و معتقد است نتیجه‌گیری در این وزن می‌تواند در روحیه و روند كلی تیم نیز اثرگذار باشد.
او با اشاره به تجربه دوره‌های گذشته تیم ملی گفت در مقطعی، پیروزی كشتی‌گیر آغازكننده مسابقات برای تیم اهمیت روانی زیادی داشت و از حمید سوریان به عنوان نمونه‌ای از این نقش یاد كرد. خیرآبادی همچنین گفت ایران در وزن‌های 60 و 77 كیلوگرم در المپیك و بازی‌های آسیایی با چالش‌هایی روبه‌رو بوده، اما حضور عبدولی و یكی دو چهره دیگر و انتخاب او برای ناگویا، امیدهایی برای عملكرد بهتر در مسابقات آینده و برنامه المپیك ایجاد كرده است.
در ادامه این گفت‌وگو، بحث به فاصله فنی كشتی فرنگی ایران با برخی رقبا در اجرای فنون سرپا كشیده شد. خیرآبادی با اشاره به تغییر شیوه داوری و متدهای تمرینی، گفت در سال 2015، زمانی كه به گفته خودش مدرس اتحادیه جهانی كشتی بوده، آمارها نشان می‌داد 75 درصد مسابقات در خاك تعیین می‌شد، اما شرایط كنونی تغییر كرده و سهم فنون سرپا افزایش یافته است.
این مربی تأكید كرد برای جبران این ضعف، ارتباط میان مربیان تیم ملی و مربیان سازنده باید مستمرتر شود. پیشنهاد او این بود كه مربیان پایه هر ماه در فرآیندهای آموزشی و توجیهی حضور داشته باشند تا قوانین و شیوه داوری روز و همچنین آمارهای فنی، مبنای تمرین در رده‌های مختلف قرار گیرد.
خیرآبادی یكی دیگر از راهكارهای مورد نظر خود را طراحی تمرینات هدفمند برای برطرف كردن نقص‌های فنی دانست. او تمرینات را در چهار سطح «ژنرال»، «اختصاصی»، «ویژه» و «فوق‌ویژه» دسته‌بندی كرد و توضیح داد اگر ضعف مشخصی در عملكرد یك كشتی‌گیر شناسایی شود، باید برای رفع آن تمرین هدفمند و بلندمدت در یك چرخه تمرینی مشخص، حتی در قالب یك ماكروسیكل 18 هفته‌ای، طراحی شود.
به گفته او، چنین رویكرد ی به‌ویژه در بخش تكنیك و تاكتیك هنوز به شكل كامل در تیم ملی جا نیفتاده است. خیرآبادی تأكید كرد تمرین باید برای شرایط واقعی مسابقه طراحی شود، نه اینكه صرفاً شبیه مسابقه باشد؛ چراكه امتیازگیری و امتیاز دادن در حالت سرپا باید در تمرین نیز به‌طور جدی مورد توجه قرار گیرد و برای این موضوع لازم است كادر فنی از نظر روحی و روانی نیز كشتی‌گیران را توجیه كند.
او در پاسخ به پرسشی درباره نقش باشگاه‌ها و آكادمی‌ها در اصلاح این روند، از ضرورت «همسان‌سازی تمرین» سخن گفت و افزود برای برطرف كردن ضعف فنون سرپا، پیش‌تر برنامه‌هایی در انستیتو كشتی تدوین شده بود، اما به گفته او تاكنون اقدام عملی كافی در این زمینه صورت نگرفته است.
خیرآبادی در جمع‌بندی گفت عملكرد فرنگی‌كاران ایران در ناگویا از نظر آماری به اندازه ظرفیت تیم نبود و می‌توانست مدال‌های بیشتری به همراه داشته باشد، اما از منظر فنی، آینده‌نگری و برنامه‌ریزی المپیكی، استفاده از تركیبی غیر از همه نفرات اصلی و توجه به ساختن تیم برای هدف چهار ساله، بخشی از تصمیمات كادر فنی بوده است.
